چند روزیه به این چاقویی فکر می کنم که برای گلوی وبلاگ نویسها در مجلس تیز می کنن و می بینم ما که اینقدر نحیف و پیزوری، پس چرا اینا انقدر می ترسن و به نجارباشی چوبه دار سفارش می دن؟

بخاطر بگیر و ببندهای قبلی، وبلاگستان ایرونی الان داره زیر ظرفیت واقعی کار می کنه. من از نادال و فدرر می نویسم، آبجی مون از آرزوش برای بستن تور مرغی دور دریا، تو هم از فایرفاکس سه.

درسته فلسفه وبلاگ نویسی همینه که هر کسی از موضوع دلخواهش بنویسه، ولی مخاطبی که نه صدا و سیما رو قبول داره و نه صدای آمریکا رو و به هوای یه مطلب و نگاه متفاوت وبگردی می کنه، راضی برنمی گرده.با وجود همین، حضرات به این کارخونه بی رمق اندیشه هم رحم نمی کنن.

همزمان با فشار به روزنامه های منتقد و تخته کردن در انجمن صنفی، اینا می خوان از وبلاگ نویسها هم زهره چشم بگیرند که مبادا نامزد حکومت رو از این اسگل تر کنند.

خدا کنه این سال سیاه انتخابات هرچی زودتر تموم شه و گردن ما طنابی نشه.

2 Comments To "سال سیاه انتخابات"

#1 Comment By سردبیر دیپلم On تیر ۱۸, ۱۳۸۷ @ ۳:۴۱ ب.ظ

#2 Comment By مجتبی On تیر ۱۹, ۱۳۸۷ @ ۱۲:۴۷ ب.ظ