این روزها اسپانیایی دست به خاکستر می زنن، طلا می شه. بعد از فوتبال، این بار نوبت رافائل نادال بود که [1] قهرمان تنیس ویمبلدون بشه.

البته با این که دو ست اول رو از فدرر راحت گرفت، ولی بعد قربونی بی تجربگی و سرویسهای ضعیفش شد. حتی ست چهارم می تونست امتیاز قهرمانی رو بگیره ولی باز فدرر بود که امیدهاشو برای قهرمانی ششم زنده نگه داشت.بارون هم قوز بالا قوزه بود.

بعد از وادادان ست چهارم، خیال می کردم نادال از نظر روانی گیرپاچ می کنه، ولی این بچه بیست و دو ساله خوب حریف استاد شد.

انصافا این مسابقه تقریبا پنج ساعته، یه بازی کلاسیک و حماسی بود. گاهی فکر می کنم یه همچین مسابقه ای از خیلی از فیلمهای سینمایی درپیت بهتره، مخصوصا اونایی که با جلوه ویژه می خوان گولت بزنند.

بعضی از ضربه های امروز نادال و فدرر از تخیل هر تماشاگری خارج بود. بازی شون هم تعلیق داشت، هم خنده و هم اشک و هم صحنه های غیرعادی و بدون اسکریپت. کی فکر می کرد نادال در اون حالت با ولیعهد مملکتش خوش و بش کنه. ([2] فیلمش)

4 Comments To "نادال، ماتادور حماسه آفرین"

#1 Comment By Leila On تیر ۱۶, ۱۳۸۷ @ ۱۰:۲۹ ب.ظ

#2 Pingback By قهرمانی نادال « پسریخی On تیر ۱۷, ۱۳۸۷ @ ۷:۳۴ ق.ظ

#3 Comment By دل‌زده On تیر ۱۷, ۱۳۸۷ @ ۱:۵۵ ب.ظ

#4 Comment By xak On تیر ۱۷, ۱۳۸۷ @ ۸:۲۹ ب.ظ

---