نادال، ماتادور حماسه آفرین
این روزها اسپانیایی دست به خاکستر می زنن، طلا می شه. بعد از فوتبال، این بار نوبت رافائل نادال بود که قهرمان تنیس ویمبلدون بشه.
البته با این که دو ست اول رو از فدرر راحت گرفت، ولی بعد قربونی بی تجربگی و سرویسهای ضعیفش شد. حتی ست چهارم می تونست امتیاز قهرمانی رو بگیره ولی باز فدرر بود که امیدهاشو برای قهرمانی ششم زنده نگه داشت.بارون هم قوز بالا قوزه بود.
بعد از وادادان ست چهارم، خیال می کردم نادال از نظر روانی گیرپاچ می کنه، ولی این بچه بیست و دو ساله خوب حریف استاد شد.
انصافا این مسابقه تقریبا پنج ساعته، یه بازی کلاسیک و حماسی بود. گاهی فکر می کنم یه همچین مسابقه ای از خیلی از فیلمهای سینمایی درپیت بهتره، مخصوصا اونایی که با جلوه ویژه می خوان گولت بزنند.
بعضی از ضربه های امروز نادال و فدرر از تخیل هر تماشاگری خارج بود. بازی شون هم تعلیق داشت، هم خنده و هم اشک و هم صحنه های غیرعادی و بدون اسکریپت. کی فکر می کرد نادال در اون حالت با ولیعهد مملکتش خوش و بش کنه. (فیلمش)
Loading ...
تیر ۱۶م, ۱۳۸۷ | ۲۲:۲۹
وای نگو که هنوز حالم گرفته هست. بعد از نزدیک ۵ ساعت بازی استرس دار که من انقدر جیغ کشیدم آخرش این باخت حال من را گرفت. چون من هم عاشق تنیس هستم هم راجر فدرر چون یک ورزشکار واقعی هست ولی خوب نادال هم استحقاقش را داشت.
تیر ۱۷م, ۱۳۸۷ | ۰۷:۳۴
[...] یادداشتهای نیکآهنگ، چرا نادال؟ - My Babbling Brain، نادال، ماتادور حماسه آفرین - بیبیسی فارسی: نادال به سلطه فدرر بر ویمبلدون پایان [...]
تیر ۱۷م, ۱۳۸۷ | ۱۳:۵۵
انصافا بازی مهیجی بود. ظاهرا فدرر یواش یواش باید جاشو بده به بزرگترا. اینم از ویمبلدون. راستی این نادال کاری کرد که من که از فدرر خوشم میاد، تحسینش بکنم
تیر ۱۷م, ۱۳۸۷ | ۲۰:۲۹
من که ندیدم ولی مثل شما منم نادال رو ترجیح می دم به فدرر