روزهای اول که اومده بودم لندن، یکی از دهها صحنه حیرت آور، دیدن دوچرخه های معصومی بود که به یه تیر یا ستون فلزی زنجیر شده بودند ولی یه چرخ نداشتند.

پیش فرضهام از لندن والاتبار اجازه نمی داد که خیال کنم چرخ گمشده، الان دست مال خره. خیال می کردم صاحبش برای محکم کاری باز کرده و با خودش برده و اون یکی چرخو زنجیر کرده. آخه این هم با عقل جور در نمی اومد. مگه تهرانه که برای محکم کاری به دوچرخه و موتور هم دزدگیر ببندی!؟

ولی وقتی چند بار، وقت و بی وقت، از کنار این یه چرخ شده ها رد شدم، فهمیدم نه تنها لندن دزد دوچرخه داره، بلکه وقتی دستبرد می زنه، مالباخته کلا بی خیال خرید یه چرخ نو می شه و دوچرخه دلبندشو همونجا رها می کنه.

حالا دیروز خوندم که لندن، پایتخت دوچرخه دزدی بریتانیاست. هر [1] هفتاد و یک ثانیه یه دوچرخه، کمپلت، در سراسر کشور به سرقت می ره. (پارسال چهارصد و سی و نه هزارتا.)

جالبتر اینه که هشتاد و نه درصد دوچرخه ها از جاهای عمومی دزدیده می شه و فقط یه درصد دوچرخه ها از توی حیاط خونه ها برده می شه. آره، دزدهای پررویی دارن!

6 Comments To "شهر دزدان دوچرخه"

#1 Comment By رضا On اردیبهشت ۹, ۱۳۸۶ @ ۱:۴۲ ب.ظ

#2 Comment By hossein-london On اردیبهشت ۹, ۱۳۸۶ @ ۱:۵۶ ب.ظ

#3 Comment By roham On اردیبهشت ۹, ۱۳۸۶ @ ۲:۱۲ ب.ظ

#4 Comment By بهزاد On اردیبهشت ۹, ۱۳۸۶ @ ۷:۳۰ ب.ظ

#5 Comment By mohammad On اردیبهشت ۹, ۱۳۸۶ @ ۸:۳۴ ب.ظ

#6 Comment By Reza On اردیبهشت ۱۰, ۱۳۸۶ @ ۱۱:۰۰ ب.ظ

---