مردم کره جنوبی از قتل سی و دو دانشجوی “ویرجینیا تک” بدست یه دیونه کره ای تبار [1] احساس شرم می کنند، ولی آخه چرا؟ طرف فقط یه سوم عمرش، کره جنوبی بوده و بعد مهاجرت کرده آمریکا.

خوشبختانه یا بدبختانه، ما شرقی های جمع گرا بیشتر از غربی های فردگرا از قبیله، نژاد یا زادگاهمون هویت می گیریم.

البته هویت قبیله ای مزیت هم داره: وقتی رضازاده طلا می گیره، شادی ما ایرونی ها بیشتر از آمریکایی هاییه که پیراهن زرد “تور دو فرانس” رو تن [2] آرمسترانگ می بینن. تنها ایراد اینه که موارد شرمساری و وجدان درد جمعی از لحظات غرورآفرین بیشتره.

این جمع گرایی واسه بقا و دفاع هم مفیده، ولی در عین حال می تونه سرپوش و عذری باشه واسه بی ارادگی و ناکامی فردی. من منتظر می مونم تو پرچمدار قبیله بشی و تو منتظر من می مونی.

خب اگه می خوایم، یا ناچاریم، قبیله گرا باشیم، چه بهتر که قبیله بزرگتری انتخاب کنیم و با همه آدمها هم سرنوشت بشیم. دیگه ما و اونا هم از بین می ره.

3 Comments To "ما و قبیله"

#1 Comment By hossein-london On فروردین ۳۰, ۱۳۸۶ @ ۱۲:۰۱ ق.ظ

#2 Comment By مخمل بانو On فروردین ۳۰, ۱۳۸۶ @ ۵:۴۱ ق.ظ

#3 Comment By roham On فروردین ۳۰, ۱۳۸۶ @ ۴:۳۸ ب.ظ