My Babbling Brain

نوشتن گاهشمار رو دوست دارم، چون نزدیک ترین تجربه به نوشتن تاریخه.

منظورم این نیست که تاریخ رو به دلخواه خودم بنویسم، فقط مثل یه قلاب، خاطراتمو بهش آویزون می کنم.

گاهشمار نویسی رو از ثبت اتفاقات فوتبالیستهای محبوبم شروع کردم: اولین هت تریک رونالدو توی اینترمیلان، هفتمین کارت قرمز روی کین توی منچستر یونایتد، یا انتقال بکام به رئال.

بعد هر وقت به گاهشمار برمی گشتم، یادم می اومد فلان روز خودم چکار می کردم یا چه حسی داشتم.

یه گاهشمار دارم می نویسم از سرکوب آزادی مطبوعات از زمان توقیف فله ای. ولی خیلی وقت گیره و با بگیر و ببند سرسام آور حکومت، شاید نتونم تمومش کنم. شاید هم تبدیلش کنم به یه “ویکی”.

فعلا گاهشمار اقتصاد در سالی که گذشت.

فروردین:

چهاردهم: رسانه ها گزارش دادند شورای پول اعتبار بانکهای خصوصی را ملزم کرد همانند بانکهای دولتی نرخ سود خود را به هفده درصد کاهش دهند. موافقان می گفتند هزینه سرمایه گذاری کاهش می یابد ولی منتقدان پاسخ می دادند قدرت رقابت بانکهای خصوصی از بین می رود.

شانزدهم: مجلس طرح منطقی کردن سود تسهیلات بانکی را تصویب کرد. این طرح بانکها را موظف کرد تا پایان برنامه چهارم توسعه اقتصادی نرخ سود خدمات خود را تک رقمی کنند.

بیستم: یک انسان شناس اعلام کرد صنعت مرگ در ایران سالانه هزار و سیصد میلیارد تومان گردش مالی دارد. وی برای این محاسبه میانگین هزینه دفن و کفن را یک میلیون تومان و میانگین هزینه سوگواری را پنج میلیون تومان تخمین زده بود.

بیست و دوم: محمود احمدی نژاد، رییس جمهور ایران، در مشهد خبر داد دانشمندان هسته ای کشور موفق شده اند اورانیوم را در مقیاس آزمایشگاهی غنی کنند و بدین ترتیب چرخه سوخت هسته ای تکمیل شده است.

بیست و سوم: مرکز پژوهشهای مجلس از تصمیم دولت برای تغییر ندادن ساعت رسمی کشور در ابتدای بهار انتقاد کرد.

اردیبهشت:

پنجم: وزیر صنایع اعلام کرد چون شرکت رنو اصلاحات در خواستی ایران را در قرارداد تولید رنو ال ۹۰ اعمال نکرده، این قرارداد به حالت تعلیق در می آید.