با یه نگاه به مفاد “کاغذپاره” تازه ^[1] می شه فهمید که فقط اهمیت سیاسی داره وگرنه اقتصاد ایران امسال بیشتر از گرونی بنزین ضربه می خوره تا اینجور قطعنامه ها.

از یه طرف می خوان جلوی فروش تیر و تفنگ ایرانو بگیرن. به گفته وزیر دفاع، ما سالی هفتاد و پنج میلیون دلار سلاح می فروشیم (یک پانصدم درآمد نفت) که حکم یه کشمشو داره لای کیک تولد حاجی کنزینگتون.

فروش سلاح سنگین به ایران هم منع شده که می شه از بازار سیاه، گرونتر، خرید.

حسابهای سپاهی ها هم مسدود شده ولی چون اقتصاد توی چفیه اوناست، شیرین جبران می شه. کافیه به تقلید از خانواده هاشمی ^[2] یه حالی به استات اویل یا توتال بدند.

پس وزن این کاغذپاره چیه؟ بهتر از من می دونین که روسیه از قطعنامه قبلی تا حالا چقدر واسه جفتک پروندن بهونه پیدا کرده.

حکومت مصممه امسال نیروگاه بوشهر رو راه بندازه، ولی اگه دوستی با خرس روسیه به سرشکستنک و سرافکندگی ^[3] بیشتر منجر شه، اون وقت وزن این کاغذپاره معلوم می شه.

4 Comments To "وزن یک کاغذپاره"

#1 Comment By hossein-london On فروردین ۵, ۱۳۸۶ @ ۱:۴۰ ب.ظ

#2 Comment By حسام On فروردین ۵, ۱۳۸۶ @ ۴:۰۵ ب.ظ

#3 Comment By حامد On فروردین ۵, ۱۳۸۶ @ ۹:۱۱ ب.ظ

#4 Comment By ali On فروردین ۵, ۱۳۸۶ @ ۱۱:۴۶ ب.ظ

---