وزن یک کاغذپاره
با یه نگاه به مفاد “کاغذپاره” تازه می شه فهمید که فقط اهمیت سیاسی داره وگرنه اقتصاد ایران امسال بیشتر از گرونی بنزین ضربه می خوره تا اینجور قطعنامه ها.
از یه طرف می خوان جلوی فروش تیر و تفنگ ایرانو بگیرن. به گفته وزیر دفاع، ما سالی هفتاد و پنج میلیون دلار سلاح می فروشیم (یک پانصدم درآمد نفت) که حکم یه کشمشو داره لای کیک تولد حاجی کنزینگتون.
فروش سلاح سنگین به ایران هم منع شده که می شه از بازار سیاه، گرونتر، خرید.
حسابهای سپاهی ها هم مسدود شده ولی چون اقتصاد توی چفیه اوناست، شیرین جبران می شه. کافیه به تقلید از خانواده هاشمی یه حالی به استات اویل یا توتال بدند.
پس وزن این کاغذپاره چیه؟ بهتر از من می دونین که روسیه از قطعنامه قبلی تا حالا چقدر واسه جفتک پروندن بهونه پیدا کرده.
حکومت مصممه امسال نیروگاه بوشهر رو راه بندازه، ولی اگه دوستی با خرس روسیه به سرشکستنک و سرافکندگی بیشتر منجر شه، اون وقت وزن این کاغذپاره معلوم می شه.
فروردین ۵م, ۱۳۸۶ | ۱۳:۴۰
khastan be mardum zarbeh nazaneh che kar dige mitunestan bekunan?
فروردین ۵م, ۱۳۸۶ | ۱۶:۰۵
حاجی جان وای از دست این روسها. داغمون رو تازه کردی. تازه این ورق پاره جدید رو هم که فکر کنم نمایندشون در شورای امنیت زودتر از خیلی های دیگه دستشو برده بالا
فروردین ۵م, ۱۳۸۶ | ۲۱:۱۱
سلام حاجی.سال نو مبارک.همین کاغذ پاره هم اینارو بهم میریزه.فقط ملت ما هم زیرش خورد میشن.بهترین کار رو تو کردی که رفتی.ما هم خواهیم رفت…تا ببینیم کی ملت از خواب بیدار میشه.
وبلاگت هم خواندنی است.شاد باش و دیر زی.
فروردین ۵م, ۱۳۸۶ | ۲۳:۴۶
رسمن و کاملن بازدید کردم.خوب بید!! در ضمن عید مبارک