My Babbling Brain

پنج سال می گذره از وقتی که دیوید فرام، از برادران نئوکان، تخم لق “محور شرارت” رو توی دهن جورج بوش کاشت و اون هم توی دهن ما.

توی این پنج سال، عراق شده کابوس؛ کره شمالی، هیولای اتمی؛ ایران، ببر کاغذی که همسایه های عرب می خوان جرش بدند.

اتفاقا برادر فرام به اشپیگل می گه شاید بهتر بود عربستان سعودی و پاکستان هم توی محور شرارت می ذاشتیم چون بزرگترین صادرکننده تروریسم اند. حتی می گه اگه با عربستان برخورد می کردیم، چه بسا نیازی به جنگ عراق نمی شد.

اون وقت نیازی هم نمی شد که بوش امشب راجع به آلودگی هوا، دوا و دکتر پیرها و … حرف بزنه که به مواضع دموکراتها نزدیکتره و به قولی، درد واقعی مردمه. انگار بوش زودتر از احمدی نژاد فهمیده بحران گوجه فرنگی شوخی بردار نیست.

البته هیشکی انتظار نداره بوش امشب به اعضای کنگره بگه “با اجازه بزرگترها، می خوایم ایرانو بزنیم.” عراقو هم نگفته بود.

بوش یه سال وقت داره عبارت سنگ قبرشو خودش بتراشه.

بعضی ها می گن کمتر از شیش ماه، چون اگه تونی بلر از قدرت کنار بره، تضمینی نیست که گوردون براون، بخواد سال اول نخست وزیری شو با جنگ و تظاهرات شروع کنه.