جیک جیک پرنده های محله مون، چند روزیه که آدمو بجای شاد کردن، ناراحت می کنه، چون مثل خروس بی محل از ساعت یک صبح می زنن زیر آواز.

البته نمی شه از اونا ایرادی گرفت، چون [1] گرمای بی سابقه هوای اینجا (من که با پیراهن آستین کوتاه و کاپشن نازک می گردم) باعث شده ساعت بیولوژیکی شون چند ساعت عقب بمونه.

روزنامه هم نوشته بود امسال جوجه تیغی های کوچولوی زیادی تلف می شند، چون که مادراشون اونا رو به هوای بهار، زودتر به دنیا آوردند و حالا طفلی ها نمی تونند قبل از خواب زمستونی، به حد کافی چاق و چله شند. توی این چند سال، تعداد خارپشتهای بریتانیا نصف شده.

جالب تر این بود که یه مجله هم نوشته وزارت دفاع آمریکا و بریتانیا دنبال تولید مهماتی هستند که به محیط زیست کمتر آسیب برسونه. الان بیشتر فشنگها سربی اند و هر سال ۱۷ میلیون فشنگ تنها توی تمرینات نظامی آمریکایی ها استفاده می شه و سرب زیادی رو به خورد زمین می ده.

انگار آمریکا که پیمان کیوتو را امضا نکرده، استدلال می کنه که درسته که فشنگ و خمپاره و موشک ما عراقی ها و افغانی ها رو می کشه، ولی نباید محیط زیست شونو واسه نسلهای بعدی ویران بکنه.

نویسنده مطلب هم اسم این کار رو گذاشته بود: “بربریت به رنگ سبز.”

1 Comment To "بربریت سبز"

#1 Comment By علی On دی ۱۶, ۱۳۸۵ @ ۱۱:۲۱ ق.ظ